Kot

Kot

poniedziałek, 31 sierpnia 2015

"Lato w Jagódce"

Hej :* No to teraz już wgl jestem załamana... Rozpoczęcie roku już we wtorek, a ja w panice :ccc Boję się strasznie tego roku i nie wiem, czy nie wyląduję w psychiatryku przez to wszystko.
Mam też niemiłą wiadomość. Myślę, że nie będę pojawiała się tu w najbliższym czasie za często :/
Szkoła, korepetycje, pilates, imprezy rodzinne i nie tylko, lekarze... Podejrzewam, że to pochłonie do reszty mój wolny czas. Myślę, że może we wrześniu jeszcze jakoś dam radę, ale później, z każdym miesiącem będzie coraz gorzej.
A teraz to na co zapewne czekacie, czyli recenzja ;)
"Lato w Jagódce" to powieść Katarzyny Michalak.
Gabrysia chciałaby być normalna. Nie mieć wady wzroku, przez którą musi nosić okulary grubości denek od słoików, nie mieć jednej nogi krótszej od drugiej, nie być niepełnosprawną, nie mieć złamanego nosa. Jej atrybutem są tylko długie do pasa włosy.
Przez jej niepełnosprawność nikt nie chce jej przyjąć do pracy. Dziewczyna kocha konie i chciałaby pracować przy nich.
Gabrysia Szczęśliwa jednak nigdy nie miała łatwo. Jej rodzice podrzucili ją na wycieraczkę pani Stefani, kiedy była niemowlęciem. Ma do nich żal, ale jednocześnie bardzo kocha swoją ciocię Stefanię.
Los uśmiecha się do Gabi. Pewna kobieta przyjmuje ją do pracy w stajni jako zaklinaczkę koni. Dziewczyna jest szczęśliwa. Tym bardziej, że w nowej pracy poznaje przystojnego Pawła.
Chłopak okazuje się bardzo sympatyczny, ale nie mówi. Skrywa także pewną tajemnicę. Mimo to zaprzyjaźniają się. Na przeszkodzie ich przyjaźni staje matka chłopaka. Chodzi za chłopakiem krok w krok i nie pozwala mu na nic.
Gabrysia ma mieszane uczucia co do Pawła. Z jednej strony coraz bardziej się jej podoba, a z drugiej denerwuje ją to, że ten nie potrafi przeciwstawić się matce.
Dziewczyna zostaje także zaangażowana w program "Z Bestii w Piękność". Przechodzi szereg operacji i zabiegów, które mają na celu zrobienie z niej ślicznotki. W trakcie programu poznaje Oliwiera. Coś zaczyna między nimi iskrzyć, a Gabi pod wpływem jego i wydarzeń, które ją zraniły, zapomina o Pawle.
Dziewczyna chce także pomóc swojej przyszywanej mamie w odnalezieniu jej domu z dzieciństwa, nazywanego Jagódką. Stefania straciła majątek po powstaniu i nie wie, co się z nim stało. Gabi pomaga też opiekunce w odnalezieniu męża, który zaginął. Dzięki programowi staje się to możliwe, również jak odnalezienie domu, więc Gabrysia nie waha się z tego skorzystać.
Równolegle do losów Gabrysi są opisywane losy Maliny Bogackiej, drogiej i bardzo skutecznej pani adwokat. Malina nie ma sumienia, dla niej liczy się tylko wygrana, a co za tym idzie duże pieniądze.
W pewnym momencie losy Gabi i Maliny splatają się ze sobą i na jaw wychodzi pewna skrywana tajemnica.
Czy Gabi znajdzie miłość swojego życia? I co łączy ją z pewną adwokatką?
Cudo, cudo, cudo <3 Nie mogę się nadziwić jak można pisać tak dobrze :D Chciałabym w przyszłości potrafić tak pisać.
Książka jest napisana bardzo lekko, więc losy Gabrysi wręcz się pochłania. Jest w niej dużo humoru. Gwarantowane zwroty akcji i dużo wzruszeń.
Muszę przyznać, że jestem bardzo miło zaskoczona sposobem pisania pani Katarzyny Michalak.
Książkę wypożyczyłam w bibliotece kierując się krótkim opisem i okładką. Słyszałam o tej autorce, ale nigdy nie miałam w rękach jej książek. Jestem pewna, że gdy tylko pójdę znowu do biblioteki od razu pożyczę coś tej autorki.
Pani Michalak pokazuje jak trudno mają ludzie niepełnosprawni w zwykłym świecie, wśród normalnych ludzi. I chociaż nie raz próbują nie przejmować się złośliwościami i ukradkowymi spojrzeniami, nie zawsze to wychodzi. Są w stanie posunąć się do wszystkiego byle tylko nie wyróżniać się z szarego tłumu. I nawet bardzo pozytywnie nastawionym i optymistycznym osobom, takim jak Gabrysia, nie jest łatwo.
Książka pokazuje też trudy codziennego życia. Pokazuje, że ludzie żyją na różnych poziomach i  nawet jeżeli start życia był trudny to wszystko można osiągnąć jeżeli się chce i wkłada się w to dużo pracy.
Książkę jak najbardziej polecam i myślę, że oprócz tego, że jest to fajna lektura do oderwania się na chwilę od życia codziennego, to jeszcze uczy paru rzeczy.
Do napisania ;)

piątek, 28 sierpnia 2015

"Niebo jest wszędzie"

Hej :* Kolejna książka, którą mogę zaliczyć do przeczytanych.
"Niebo jest wszędzie" autorstwa Jandy Nelson to książka, która wciąga, porusza i nie można zostać na nią obojętnym.
Siedemnastoletnia Lennie jest załamana po śmierci swojej starszej siostry. Dziewczyna dostała zapaści i umarła w trakcie próby do przedstawienia. Cały świat Lennie legł w gruzach. Nie może pogodzić się ze stratą siostry, która była dla niej wszystkim. Oprócz babci i wujka nie ma już nikogo. Dziewczyna nie może dojść do siebie. Żeby ulżyć sobie w cierpieniu zaczyna zapisywać swoje myśli, na papierkach od cukierków, papierowych kubkach i innych dziwnych rzeczach. Nieraz ma to formę wierszy.
Wszystko się zmienia, kiedy do orkiestry, w której gra dołącza chłopak, Joe. Dziewczyna zaczyna angażować się w tę znajomość, a chłopak nie daje o sobie zapomnieć. Co rano przychodzi do domu Lennie z kawą i bułeczkami. Wkupuje się więc także w łaski babci Lennie, Gram i wujka Biga.
Wszystko dodatkowo komplikuje fakt, że Toby, chłopak jej siostry cierpi tak samo, jak Lennie. Spędzają razem coraz więcej czasu i coś zaczyna się między nimi dziać. Wyrzucają to sobie, bo uważają, że są nie fair wobec zmarłej dziewczyny, ale nadal coś ich do siebie przyciąga.
Kiedy Lennie zakochuje się w Joe wszystko się zmienia.
Dodatkowo dziewczyna poznaje sekrety siostry i matki, które wytrącają ją z równowagi.
Czy Lennie w końcu pogodzi się ze śmiercią siostry? I czy może być szczęśliwa i zakochana w żałobie?
Muszę przyznać, że jestem pozytywnie zaskoczona tą książką. Wciągnęła mnie na maksa.
Strasznie podoba mi się ukazanie tu emocji targających dziewczyną. Z jednej strony bardzo cierpi, bo straciła swoją drugą połówkę. Kochała ją najbardziej, była w nią zapatrzona. Nagle ona znika zostają tylko wspomnienia i pokój z jej rzeczami, których nie chce się pozbyć. A z drugiej strony zakochuje się, pierwszy raz w życiu. To jest rzecz nad którą nie panuje i tylko przy nim zapomina o siostrze. Jest też jeszcze Toby, który cierpi tak samo jak ona, który rozumie jej ból i to, że nie może znaleźć sobie miejsca w świecie. Wszystko to kumuluje się i dziwię się, że Lennie nie wybuchła. No bo w końcu ile można dusić w sobie emocji i do tego tak różnych.
Kiedy wydarzyło się coś między Tobym, a Lennie to najpierw mnie zamurowało, a potem wybuchłam śmiechem. I moja szalona myśl... "Jak można odbić siostrze chłopaka? ... I to w dodatku nieżywej." No myślałam, że spadnę z łóżka dosłownie.
Postacią, która zaskakuje mnie tu pozytywnie jest Gram, babcia Lennie. Na początku wydaje mi się dość despotyczną kobietą i trochę zwariowaną. Później okazuje się bardzo miła i opiekuńcza. No i pokazuje, że na wnuczkach zależy jej, jak na własnych córkach :')
Książka jest ogólnie fajnie napisana, tak lekko i każdy rozdział zaczyna się przemyśleniami bądź króciutkimi wierszami Lennie.
Zakończenie też jest cudowne :D
Tak więc zachęcam do przeczytania tej powieści. Jest naprawdę warta poświęcenia jej naszej uwagi.
Do napisania :D

środa, 26 sierpnia 2015

"Dzieci z Bullerbyn" ; "Oskar i Pani Róża" ; "Wichrowe Wzgórza"

Hej :* Dzisiaj przychodzę do was z eksperymentem ;) A mianowicie byłam ostatnio w bibliotece. Wypożyczyłam trzy książki. Przyszłam ze swoimi zdobyczami do domu i zaczęłam czytać. Każda z tych książek z jakiegoś powodu została przeze mnie odszukana i wypożyczona. Ale tak czytając pomyślałam sobie, że nie wiem, czy te książki są tak długie, żeby rozpisać się o każdej z osobna na blogu. I w ten sposób zrodził się w mojej głowie pomysł, żeby zrobić taki mix i połączyć je w jednym poście. Stwierdziłam, że może to okaże się trafnym pomysłem. A więc zaczynamy :D

Pierwszą książką od której zacznę są "Dzieci z Bullerbyn". Postanowiłam przeczytać tę książkę, bo w dzieciństwie była jedna z moich ulubionych pozycji. Niestety, potem nie miałam czasu po nią sięgnąć, bo to inne lektury, inne książki. Wypożyczyłam ją też ponieważ natknęłam się na nią w "Pamiętniku nastolatki" pani Beaty Andrzejczuk i przypomniałam sobie o jej istnieniu. Dużo rzeczy, które były tam opisane pamiętałam jak przez mgłę. Bardzo mnie to frustrowało, bo wiedziałam, że ja to wszystko pamiętałam, a tu nagle nie mogę sobie nic przypomnieć.
Narratorką książki jest ośmioletnia Lisa. Mieszka ona w Bullerbyn, w Zagrodzie Środkowej z dwójką braci Lasse i Bosse. Bullerbyn składa się z trzech Zagród, Północnej, Środkowej i Południowej. W Północnej mieszkają Britta i Anna, a w Południowej Olle. Dzieci przyjaźnią się, razem chodzą do szkoły, bawią się i przeżywają przygody.
Książka ta nie była tak fascynująca jak w dzieciństwie, ale budziła wspomnienia i uśmiechałam się przypominając sobie jak to wszystko przeżywałam.



Drugą książką, o której chcę wam powiedzieć jest książka Erica-Emmanuela Schmitta "Oskar i Pani Róża". I tu także w większości zasługę ma pani Beata, ponieważ i o tej książce jest wspomniane w "Pamiętniku nastolatki", kiedy Maksym, Natka i ich znajomi wystawiają sztukę na podstawie tej książki. Sięgnęłam też po nią, bo dużo osób wokół mnie mówiło o niej.
Bohaterem książki jest Oskar. Chłopiec jest chory na raka, a leczenie mu nie pomaga. Jest więc umierający. Mieszka w szpitalu i ma tu przyjaciół. Oprócz innych dzieci przyjaźni się też z Panią Różą, nazywaną przez niego Ciocią Różą, starszą kobietą, która pracuje w szpitalu. Chłopiec zdaje sobie sprawę ze swojego stanu i prosi Panią Różę o pomoc. Kobieta radzi mu by żył tak, aby w każdym dniu przybywało mu dziesięć lat. Chłopiec dostosowuje się do tego. W ten sposób chłopiec stara się w kilka dni przeżyć wszystko, co nie będzie mu już dane.
Książka wzrusza i porusza do głębi. Jestem pełna podziwu dla Oskara, który się nie załamuje tylko wykorzystuje to, co mu jeszcze pozostało. Chociaż jest mały jest dzielniejszy i odważniejszy niż jego rodzice, którzy całkowicie się załamują.

I ostatnią książką, którą opiszę są "Wichrowe Wzgórza" Emily Bronte. Tą książkę wypożyczyłam dzięki innej książce, a mianowicie dzięki książce Stephenie Meyer "Zmierzch". O tej książce było napomknięte w trzeciej części, "Zaćmieniu". A że ja zakochana w Sadze Zmierzch pani Meyer czytałam, więc ją wielokrotnie i za każdym razem "Wichrowe Wzgórza" ciekawiły mnie coraz bardziej. A kiedy tydzień temu natknęłam się na nie w książce, którą aktualnie czytam ciekawość zwyciężyła i wypożyczyłam ją od razu.
Muszę przyznać, że na początku nie mogłam odnaleźć się w tym wszystkim. Totalnie mi się mieszało, kto gdzie mieszka i kto jest czyim dzieckiem. Ale w końcu dało mi się dojść z tym do ładu.
Książka zaczyna się od tego, że mężczyzna chce wynająć Drozdowe Gniazdo, drugą część Wichrowych Wzgórz. Natyka się na Heathcliffa, Katarzynę i Haretona. Bardzo ciekawią go te rodzinne powiązania, więc po powrocie do Drozdowego Gniazda pyta o nich służącą Nelly Dean.
Książka jest jej opowieścią o mieszkańcach Drozdowego Gniazda i Wichrowych Wzgórz. Okazuje się, że dawniej te dwie posiadłości zamieszkiwały dwie rodziny, Earnshaw i Linton. Państwo Linton mają dwójkę dzieci Izabelę i Edgara, a państwo Earnshaw, Katarzynę i Hindleya. Dodatkowo pan Earnshaw przywozi do Wichrowych Wzgórz, znajdę, któremu nadaje imię Heathcliff. Młody chłopak zakochuje się w Katarzynie, ale przez splot różnych wydarzeń nie są razem.
Historia kończy się tragicznie i nic nie jest tu tak, jak być powinno.
Nie zagłębiam się za bardzo w opisywanie ich losów, bo bym na pewno się w tym zgubiła, ale książka warta jest przeczytania.
Nie rozumiałam tylko dlaczego Heathcliff zrobił się taki okrutny. Na swoje własne życzenie stracił ukochaną, a potem odgrywał się na niewinnych osobach wokół siebie, tak, że zniszczył całą miłość, przyjaźń i jakiekolwiek porozumienie między każdą osobą w tej książce.

I żeby było bardziej nietypowo to potrójne zdjęcie, jako zwieńczenie mojego pomysłu :D

Do napisania ;)

środa, 19 sierpnia 2015

"Kwiat mroku. Zatraceni"

Cześć Wam :* Co u was ciekawego? Wyjeżdżacie gdzieś jeszcze czy już siedzicie w domu i czekacie na początek roku szkolnego? Ja już tylko w domku. Stresuje się, że od września zaczynam klasę maturalną. Ale nie będę się jeszcze tu dołowała. Przejdźmy do rzeczy istotnych, a mianowicie do recenzji.
"Kwiat mroku. Zatraceni" to powieść autorstwa Nory Melling.
Luisa dużo przeszła. Patrzyła jak na raka umiera jej młodszy braciszek. Jej rodzice postanawiają zacząć życie od nowa. Przeprowadzają się z Hamburga do Berlina. Dziewczyna nie może już znieść tego co się stało, nie może się z tym pogodzić. W dniu swoich siedemnastych urodzin postanawia popełnić samobójstwo. Kiedy jest już o krok od rzucenia się w przepaść w ostatniej chwili powstrzymuje ją nieznajomy chłopak.
Thursen nie chce żeby Luisa zrobiła sobie krzywdę. Wymusza na niej obietnicę, że ta więcej się nie targnie na swoje życie.
Luisa nie może zapomnieć o nieznajomym. Kolejnego dnia wyrusza na poszukiwanie. Natyka się na niego w lesie, w którym mieszka wraz z innymi młodymi ludźmi. Na pierwszy rzut oka nie są do siebie podobni. Ale wszyscy skrywają tajemnicę. Są wilkołakami. Każdy z nich przeszedł w swoim życiu jakieś traumatyczne wydarzenia. Nie mogli sobie z tym poradzić i byli o krok od tego, co próbowała zrobić Luisa. Lecz każdego z nich, uratował wilkołak ze stada. Zmieniając się w zwierzę każdy z nich, pomału zatraca swoje człowieczeństwo. Z każdą przemianą tracą swoje wspomnienia. O to im chodzi, aby zapomnieć o wydarzeniach, które na zawsze zmieniły ich życie. Potem stają się już tylko wilkami. Thurstenowi też to grozi.
Luisa postanawia zatrzymać ten proces. Jest na to jeden sposób. W tym celu musi poznać jego prawdziwą tożsamość. Ma tylko jeden punkt zaczepienia. Starą fotografię, na której znajduje się dom. Luisa wyrusza na poszukiwanie. Poznaje siostrę Thurstena, która zdradza jej jego nazwisko.
Ale później na własne oczy widzi jakie skutki wyrządza ujawnienie prawdy. Czy będzie w stanie zrobić to samo swojemu ukochanemu?
Muszę przyznać, że książka wywarła na mnie duże wrażenie. Jeszcze nigdy nie widziałam tak ukazanych wilkołaków. Oni z każdą przemianą zatracają swoje człowieczeństwo, a potem już na zawsze zostają wilkami. Nie mieściło mi się w głowie, że Thursten może zapomnieć Luisy, pomimo tego, że ją kocha. I tak bardzo nie chciałam, żeby to się stało.
Bardzo denerwowała mnie postawa rodziców Luisy. Stracili syna i tak pogrążyli się w rozpaczy, że zaniedbali córkę. Jej też nie było łatwo, widoczne było, że potrzebowała pomocy. Ale oni mieli ją gdzieś i nie pytali, co się dzieje, dlaczego zachowuje się tak, a nie inaczej. A potem zatracili także swoje małżeństwo. Już nie potrafili się dogadać w skutek czego, po awanturze, ojciec Luisy wyszedł z domu i nie wrócił. Nic dziwnego, że dziewczyna nie chciała z nimi rozmawiać.
Miłość jest tu ukazana, ale nie wysuwa się na pierwszy plan. Widać, że Luisa i Thursten się kochają, ale nie obściskują się wszędzie i nie oznajmiają światu jacy to są zakochani. Wolę takie książki, kiedy miłość jest delikatna, zakamuflowana, a nie zasłania wszystko.
Zakończenie jest... zaskakujące. Szczerze powiedziawszy miałam kilka wersji, jak zakończy się ta powieść, a tu całkiem inaczej niż można się było spodziewać.
Zachęcam was do sięgnięcia po tą pozycję. Nie zawiedziecie się. Mnie ta książka totalnie wciągnęła i nawet nie zorientowałam się, kiedy się skończyła.
Do napisania :D

poniedziałek, 17 sierpnia 2015

"Zac & Mia"

Hej :* I słoneczko przynajmniej na razie nas opuściło. Cieszę się, bo w końcu mogę oddychać. Znalazłam trochę czasu na odpoczywanie i czytanie, ale cały czas kłębią mi się sprawy niezałatwione. Na razie nie mam do nich głowy. Im dalej to odkładam, tym bardziej mi się nie chce. No, ale koniec narzekania. Przechodzę do recenzji książki, którą czytałam ostatnio :D
Książka A.J. Betts "Zac & Mia" opowiada o przyjaźni, miłości, oddaniu drugiej osobie i walce o każdy dzień.
Zac całe dnie spędza w szpitalu. Jest po przeszczepie, nie może opuszczać szpitalnej sali. Jest skazany na towarzystwo matki, lekarzy i pielęgniarek. Chłopak czuje się jak więzień. Przyzwyczajony do otwartych przestrzeni i życia w ruchu nie może sobie poradzić ze swoja "niewolą". Do czasu kiedy do pokoju obok wprowadza się dziewczyna.
Mia jest całkowitym jego przeciwieństwem. Krzyczy na wszystkich i na wszystko. Nie zgadza się na leczenie, matkę traktuje jak wroga. Odrzuca od siebie myśl o nowotworze. Żyje tak, jak każda normalna nastolatka. Ma chłopaka i grono przyjaciółek. Chodzi na imprezy i przygotowuje się do matury. Jednak ma też drugie życie, o którym nikt nie wie. Jest to świat choroby, szpitala i chemii.
Chłopaka i dziewczynę dzieli tylko jedna, cieniutka ściana.
Więc kiedy Mia puszcza muzykę, tak że Zac nie może funkcjonować, chłopak uderza w ścianę. Tak zaczyna się ich znajomość. Tylko czy szpitalne przeżycia są w stanie zbliżyć do siebie osoby tak różne jak dzień i noc?
No i teraz już mogę zacząć swoje zachwyty. Książka jest przecudowna. Napisana z humorem. Pokazuje, że nie trzeba być idealnym, żeby znaleźć miłość.
Mia jest dziewczyną, która nie miała w życiu łatwo. Jej matka urodziła ją kiedy miała szesnaście lat, a teraz wychowuje ją sama. Kobiety nigdy się nie dogadywały. Kiedy dziewczyna dowiaduje się, że ma raka, zdaje się, że nie przyjmuje tego do wiadomości. Nadal imprezuje, umawia się z chłopakiem i przygotowuje się do studniówki. Jej relacje z mamą dodatkowo pogarsza decyzja kobiety, którą podejmuje, gdy Mia jest na stole operacyjnym w narkozie. Jej życie zmienia się diametralnie, kiedy się wybudza i widzi jakie skutki przyniósł rak. Dziewczyna nie mogąc znieść atmosfery w domu i tego, co się z nią stało, wyrusza w podróż. Uświadamia sobie, że takie życie jakie wiodła wcześniej do niczego nie prowadzi. Dzięki tej chorobie dojrzewa.
Zac natomiast jest całkiem inny. Ma pełną rodzinę. Mama, tata, brat, siostra. Wiedzie spokojne życie na farmie rodziców. Pomaga im, gra w piłkę i krykieta. Całkiem nie pasuje do szalonej, zwariowanej i imprezującej Mii.
Ale jak to mówią miłość jest ślepa. I kiedy wychodzą ze szpitala nie mogą przestać o sobie myśleć.
Bardzo podoba mi się to, że i Zac i Mia dla siebie nawzajem zrobili by wszystko. Dobro drugiego jest dla nich ważniejsze niż swoje zdrowie i życie.
Całą książkę bardzo się stresowałam i aż zgryzłam palce z tych nerwów. Bałam się, żeby nie powtórzyła się historia tak jak w "Gwiazd naszych wina" z Hazel i Augustusem. Ci co czytali, wiedzą, o co mi chodzi.
A czy historia się powtórzyła? Przeczytajcie i sami się dowiedzcie, a ja z całego serca was zachęcam do sięgnięcia po tą pozycję.
Po przeczytaniu uśmiech nie schodził mi z twarzy. Cały czas miałam przed oczami tą historię i myślę, że jeszcze długo zostanie w mojej pamięci i będę czuła do niej sentyment.
Do napisania :D

sobota, 15 sierpnia 2015

"Miłość, flirt i inne zdarzenia losowe"

Hej :* Przychodzę do was z kolejną recenzją :D Muszę przyznać, że ostatnio coś mi się udaje dużo czytać i jestem bardzo zadowolona z tego powodu.
U mnie nadal upał nie do zniesienia. Czekam, aż w końcu się ochłodzi :D
Lori całe życie spędziła z chłopakami. Jest typową chłopczycą. Wychowała się z bratem i trzema chłopcami z sąsiedztwa Cameronem, Seanem i Adamem. Wszyscy oni traktują ją jak chłopaka. Teraz pracuje u rodziców chłopaków z sąsiedztwa i zakochuje się w Seanie. Jednak starszy o dwa lata chłopak nie jest zainteresowany Lori. Dziewczyna próbuje zdobyć Seana i w tym celu wykorzystuje Adama. Chodząc z nim próbuje wzbudzić zazdrość Seana. Ten jednak nic sobie z tego nie robi. Pomału jednak jej uczucie to Seana przygasa, a zaczyna rodzić się w niej coś do Adama. Kogo w końcu wybierze dziewczyna? I do czego posunie się, żeby zdobyć wymarzonego chłopaka?
Z książkami Jennifer Echols spotykam się nie po raz pierwszy. Czytałam już kilka innych powieści tej autorki i podobały mi się, więc dlatego postanowiłam przeczytać kolejną. Niestety już nie w formie papierowej, a e-booka. Nie przepadam za czytaniem w tej formie, ale jest wygodniejsze i bardziej ekonomiczne.
Książka jest podzielona na dwie części.
W pierwszej opisane są podboje Lori i jej chytre plany zdobycia Seana. Pisane jest tylko z perspektywy dziewczyny. Muszę przyznać, że jestem pełna podziwu dla niej. Nigdy w życiu nie wymyśliłabym takich intryg. Dziewczyna ma wyobraźnię.
W drugiej natomiast dziewczyna zławia chłopaka, który jej się podoba, ale przez swoją bezmyślność, jej ojciec zabrania się im umawiać. Lori kolejny raz zaskakuje mnie swoją pomysłowością, co zrobić, aby znowu móc się spotykać z chłopakiem.  Ta część jest pisana i z jej i z jego perspektywy.
Książka jest bardzo fajną powieścią, tak jak i inne pozycje tej autorki. Jest napisana bardzo lekko i szybko się ją czyta. Jest pełna humoru i czasami nie mogłam się powstrzymać, żeby nie wybuchnąć śmiechem.
Trochę irytujące było to, że Lori i jej chłopak co chwilę się kłócili i równie szybko schodzili. Chociaż to chyba miało trochę wspólnego z temperamentem chłopaka.
Ogólnie podsumowując książka bardzo fajna, żeby się rozerwać :D Polecam.
Do napisania ;)

środa, 12 sierpnia 2015

"Nie mogę powiedzieć Ci prawdy"

Wow. Aż sama siebie nie poznaję :P Trzeci post :D Skończyłam czytać kolejną książkę i stwierdziłam, że już nie będę odkładać tego na później, bo znowu narobię sobie zaległości.
Tak więc recenzja leci do was.
Książka autorstwa Lauren Barnholdt "Nie mogę powiedzieć Ci prawdy" jest książką, o której usłyszałam przez przypadek. Długo zbierałam się, żeby ją przeczytać, ale muszę przyznać, że opis bardzo mnie zaintrygował.
Kelsey została wyrzucona z prywatnej szkoły. Dziewczyna chcąc nie chcąc musi iść do szkoły publicznej. Tam, już pierwszego dnia, zauważa przystojnego chłopaka Isaaca. Okazuje się, że on także jest w tej szkole pierwszy raz i również z poprzedniej został wyrzucony. Na początku nie robią na sobie dobrego wrażenia. Są dla siebie nie mili. Jednak z czasem zaprzyjaźniają się i pracują nad wspólnym projektem, który ma za zadanie utrzymanie dobrych stosunków ze szkołą prywatną. Angażują się w to razem z przyjaciółmi Chloe i Marshallem. W końcu Isaac i Kelsey zakochują się w sobie i zostają parą. Jednak dziewczyna okłamała Isaaca w pewnej sprawie. Co się stanie, kiedy prawda wyjdzie na jaw?
Muszę przyznać, że książka, chodź zapowiadała się ciekawie, rozczarowała mnie. Myślałam, że będzie tu więcej tajemnic i będą one straszniejsze. A tu nic specjalnego.
Poza tym książka w ogóle nie trzyma w napięciu. Kiedy czytam niektóre powieści to z tego napięcia, tajemnic i stresu, aż wciska mnie w łóżko. Muszę odłożyć książkę i zastanowić się nad tym, co się aktualnie dzieje, bo inaczej się nie da. Tu nie miałam takiego uczucia. Po prostu przeleciałam przez nią i nie zatrzymywałam się.
Jest to lekka lektura po którą można sięgnąć, żeby się odstresować, oderwać od rzeczywistości i odmóżdżyć.
Irytowała mnie trochę postać Kelsey. Zachowywała się tak, jakby sama ze sobą miała problemy. Jakby nie wiedziała, co ze sobą zrobić. Przyjaciółka ją wystawiła i okłamała, to zamiast powiedzieć jej, co o niej myśli, to kręci coś i nic nie mówi. Twierdzi, że nienawidzi kłamstwa, a potem okłamuje Isaaca jak gdyby nigdy nic. Czytając, cały czas miałam ochotę wejść do tej książki i porządnie ją ochrzanić.
Isaac był postacią która mi nie przeszkadzała, ale też nie byłam nim przesadnie zachwycona. Nie to co Augustus Waters <3
Tak więc podsumowując można książkę przeczytać, bo zawsze być lepiej książkę do przodu niż do tyłu, ale nie jest to powieść, którą bym się zachwyciła i chciała czytać jeszcze raz i jeszcze i jeszcze...
Do napisania :D

"Słowa pamięci"

To już drugi post tego dnia :D Jak szaleć to szaleć. Tym sposobem właśnie wyszłam na prostą, jeżeli chodzi o recenzje, które miałam umieścić na blogu. Nie lubię odkładać niczego na później, a już i tak długo zwlekałam.
Jak można zobaczyć w poprzednim poście, właśnie zakończyłam moje wyzwanie "Przeczytam 52 książki w 2015 roku". Jestem zadowolona z tego powodu.
Nie przedłużając, przechodzę do recenzji :D
"Słowa pamięci" jest to książka napisana przez Rowan Coleman.
Claire jest żoną i matką. Wiedzie szczęśliwe życie. Wszystko układa się po jej myśli. Ma dwie córki.
Caitlin jest dwudziestoletnią studentką, owocem pierwszego związku Claire. Jej biologiczny ojciec nie ma pojęcia o jej istnieniu. Obecnie Claire jest w szczęśliwym związku małżeńskim z Gregiem. Mają trzyletnią córeczkę Esther. Wydawać by się mogło, że nic nie jest w stanie zaburzyć tej sielanki. Niestety prawda okazuje się brutalna. Claire ma Alzheimera. Ta prawda jest dla rodziny jak cios nożem w plecy. Claire nie chce dopuścić do siebie brutalnej prawdy. Ale zaczyna łapać się na tym, że dużo rzeczy jej umyka. Imię córki, to jak się czyta, to gdzie mieszka. Przestaje czuć to, co czuła do swojego męża. Jej matka chce pomóc rodzinie i wprowadza się do córki i zięcia. Próbuje zapobiec nieszczęściu, jednak nie jest to takie proste.
Claire każe odszukać Caitlin ojca. Chce, żeby dziewczyna miała chociaż jednego rodzica. Jednak ojciec dziewczyny nie chce przyjąć do wiadomości, że Caitlin jest jego córką.
Kobieta zaczyna pisać Księgę Pamięci. Zapisuje wszystkie wspomnienia, to, co jeszcze nie uciekło jej z pamięci. Prosi także o to rodzinę. Każdy zapisuje jakieś wspomnienia, które są dla niego ważne.
Książka pokazuje, że dla miłości nie ma żadnych problemów. Miłość jest ponad to wszystko. Bardzo wzruszyłam się pod koniec, kiedy okazało się, że Claire ponownie zakochała się w Gregu. To jest cudowne, że mimo choroby, mimo tego, co dzieje się z ich małżeństwem, mimo tego, że przestaje go poznawać, zakochuje się w nim. To było tak piękne, że aż nie mogłam czytać dalej. Cały czas myślałam o tym, jak to jest możliwe.
Jest tu także pokazana bardzo trudna miłość matki do córki. Ruth straciła męża, a teraz traci córkę z powodu tej samej choroby. Nie może się z tym pogodzić i dlatego jest oschła dla Claire i pokazuje, że jej nie zależy. Kiedy jednak jej córka znika, matka jest przerażona i uświadamia sobie
jak źle traktowała córkę w ostatnim czasie.
Najbardziej szczęśliwą postacią wydaje się tu być Esther. Dziewczynka nie zdaje sobie sprawy z tego, co się dzieje i dlaczego wszyscy są tacy zdołowani. Mała wydaje się żyć w swoim świeci i nic nie jest w stanie jej z niego wyciągnąć. Nie odpuszcza Claire i denerwuje się na nią, kiedy symptomy choroby nie pozwalają przeczytać Claire jej ulubionej bajki.
Podoba mi się też tu więź Caitlin z Claire. Chociaż kobieta jest chora i dużo rzeczy "znika" z jej pamięci to gdy dowiaduje się, że Caitlin jest w ciąży i ma kłopoty rzuca wszystko, aby pomóc córce.
Książka podobała mi się, ale oczekiwałam trochę innego końca i szczerze powiedziawszy nie zachwycił mnie. Najbardziej podobał mi się tylko ten moment w którym Claire ponownie zakochuje się w Gregu.
Ta powieść także jest pokazana z różnych punktów widzenia. Claire, Caitlin, Grega, Ruth.
Jest to książka, po którą można sięgnąć, żeby oderwać się od rzeczywistości i przekonać jak silna jest miłość.
Do napisania :D

"Cząstka Ciebie"

Hej :* Cały czas nadrabiam zaległości.
Ostatnio zaczęłam czytać książki wszystkiego rodzaju, więc teraz na moim blogu będzie można znaleźć recenzje o różnej tematyce.
Pierwszą książką, która jest inna niż młodzieżówki czytane przeze mnie zazwyczaj, jest książka "Cząstka Ciebie" autorstwa Elli Harper.
Pięćdziesiąta druga z 52:
Książka opowiada o małżeństwie Luke'a i Lucy Harte, którzy są pięć lat po ślubie. Mają wszystko czego mogliby pragnąć, szczęśliwe życie, oddanych przyjaciół, rodzinę, która ich wspiera, swoją miłość i przyjaźń, oprócz jednego. Nie mają dzieci.
Oboje bardzo chcieliby je mieć. Lucy już niejednokrotnie była w ciąży, jednak za każdym razem musieli godzić się z porażką. Lucy nie mogła donosić żadnej ciąży. Nawet in vitro nie przynosi oczekiwanych rezultatów.
W końcu jednak los się do nich uśmiecha. Lucy zachodzi w ciążę. Udaje jej się donosić ją do czwartego miesiąca, najdłużej w ich związku. W tym samym czasie Luke ulega wypadkowi i zapada w śpiączkę. Lucy jest załamana. W tym trudnym dla niej czasie wspiera ją teściowa Patricia, przyjaciółka Dee z mężem oraz szwagierka Nell.
Jakby tego było mało Lucy kolejny raz traci dziecko, a Luke'a odwiedza ciężarna przyjaciółka Stella, która na zawsze zmieni życie rodziny Harte'ów.
Książka jest typowo kobiecą książką. Opowiada o problemach kobiet, które nie mogą mieć dzieci. I chociaż ja jeszcze ich nie mam i nie wiem, jak to jest, ale czytając tę powieść miałam ogrom współczucia dla Lucy. Próbowała za wszelką cenę zajść w ciążę i mieć swojego wymarzonego maluszka.
Książka pokazuje także, że w takich sytuacjach mężczyźni nie cierpią mniej niż kobiety. Wszystkim wydaje się, że mężczyźni są gruboskórni i wszystko spływa po nich, jak woda po kaczce. Ale tak nie jest. Mężczyźni niejednokrotnie cierpią bardziej niż kobiety. Idealnie pokazuje to przykład Luke'a. Był wielkim oparciem dla Lucy i nie pokazywał jej, co sam tak naprawdę czuje. Myślę, że nie chciał jej martwić bardziej niż to było konieczne. A kobieta zaślepiona chęcią posiadania dziecka nawet nie próbowała odgadnąć emocji targającymi mężem.
Widać też, że ojcostwo wcale nie jest mniej ważne niż macierzyństwo. Ojcowie cierpią tak samo jak matki i tak samo jak matki przejmują się swoimi dziećmi.
Lucy jest tak bardzo zaślepiona, że przyczynia się to zdrady męża, a to prowadzi do kolejnej katastrofy.
Trudno mi jest oceniać Lucy. Nie wiem, jak ja bym się zachowała w takiej sytuacji, i tak naprawdę żadna z nas tego nie wie. Niewątpliwie kobieta przyczyniła się w dużym stopniu do wydarzeń, które nastąpiły później i nieporozumień w związku. Niestety czasu nie jest w stanie cofnąć i musi zmierzyć się z tym, co przyniosło jej życie.
Książka bardzo mi się podobała. Urzekło mnie to jak pokazana jest tu postać Luke'a. W innych okolicznościach na pewno w duchu wkurzałabym się na mężczyznę, że tak traktuje swoją żonę, ale tu wcale nie dziwi mnie jego postępowanie i jestem w stanie go zrozumieć. Luke kochał Lucy tak bardzo, że aż nie mogłam uwierzyć w to, że ktokolwiek może kochać tak inną osobę.
Zaletą książki jest jej styl. Nie dość, że jest prosty i łatwy w odbiorze to jeszcze rozdziały są w miarę krótkie. Każdy rozdział pisany jest z innej perspektywy. Lucy, Patrici, Nell. Są też rozdziały, w których cofamy się do przeszłości, do początku związku Lucy i Luke'a. Jest też opisane trochę życie prywatne Nell i jej problemy.
Tak więc podsumowując książka warta przeczytania. Lekka i łatwa.
Jak pewnie zauważyliście jest to ostatnia książka w moim wyzwaniu. Właśnie dzisiaj je zakończyłam. Jestem dumna bo książki, które miałam przeczytać przez rok, przeczytałam w 8 miesięcy. Tak więc reszta książek, które będę czytać nie jest już brana pod uwagę :D
Do napisania :D

niedziela, 9 sierpnia 2015

"Zacznijmy od nowa"

Obiecałam, więc dotrzymuje słowa :D Muszę ponadrabiać te zaległości, bo tak to nigdy się z tym nie oporam :P
Pierwszą książką, o której napisze będzie trzecia część przygód Blaire i Rusha.
"Zacznijmy od nowa" jest kontynuacją poprzednich części.
Pięćdziesiąta pierwsza z 52:
Blaire i Rush dowiadują się, że będą mieć syna. Są szczęśliwi i czekają na narodziny swojego dziecka.
Blaire poznaje swojego przyszłego teścia, Deana. Mężczyzna przyjeżdża do nich i prosi chłopaka o pomoc w okiełznaniu siostry. Nan dowiedziawszy się, że jej ojcem jest kolega z zespołu Deana, przyjeżdża do nich i urządza im piekło. Rush znając swoją siostrę i wiedząc do czego jest zdolna postanawia pomóc ją ułaskawić.
Blaire nie jest szczęśliwa z tego powodu. Wie, że siostra Rusha będzie chciała uprzykrzyć jej życie, ale kocha Rusha i chce go wspierać.
Pobyt w domu Deana kończy się katastrofą. Nan wyżywa się na wszystkich. Na ojcu, jego drugiej córce Harlow, na Blaire. W końcu próbuje targnąć się na swoje życie i w ostatniej chwili ratuje ją brat. W tym czasie Blaire dostaje skurczy. Boi się o życie dziecka, a Rush znowu ją zawodzi. Dzięki pomocy Harlow dostaje się do lekarza i kiedy wszystko okazuje się w porządku, nie mówiąc nikomu wyjeżdża do ojca. Nie chce stale być tą drugą, po Nan.
Rush kiedy orientuje się, że Blaire zniknęła uświadamia sobie, że kolejny raz ją zawiódł. Postanawia odszukać dziewczynę. Blaire wybacza mu.
Młodzi postanawiają odciąć się od rodziny Rusha i planują ślub. Kiedy w końcu dochodzi do tego są szczęśliwi.
Wkrótce potem na świat przychodzi ich synek. Teraz w końcu są szczęśliwą rodziną i nic ich nie może rozdzielić.
Ta część tak samo jak pozostałe dwie wciągnęła mnie i nie mogłam się doczekać, co będzie dalej.
Było w niej dużo wzruszających scen.
Jak i poprzednio byłam zachwycona związkiem Rusha i Blaire. Są tak bardzo słodcy i kochani.
Nadal jest tu dużo erotycznych scen i trochę przekleństw, ale nie przeszkadzało mi to. Książkę czytało się bardzo szybko. Rozdziały są krótkie i dlatego szybko się je połyka, bo jeszcze tylko jeden rozdział...
Niezmiennie irytuje mnie Nan, która jest nie do zniesienia.
Za to lubię brata Rusha, Granta.
Postacią, która jest zdecydowanie pozytywną osobą jest przyjaciółka Blaire, Bethy. Ma poczucie humoru i na jej przykładzie uczymy się, że jeżeli sama się szanujesz to inni też Cię będą szanować.
A więc podsumowując wszystkie trzy książki zasługują na poświęcenie im uwagi i przeczytanie ich.
Autorka ma bardzo lekki styl pisania i to jest dodatkową zaletą książek.
Już nie mogę się doczekać spotkania z innymi dziełami Abbi Glines.
Do napisania :D

Podsumowanie lipca

Hej :* Wróciłam w końcu po baaaaardzo długiej przerwie, bo ponad dwutygodniowej. Tak jak przypuszczałam nie miałam czasu, żeby dodać post :c Cały czas gdzieś chodziliśmy, wariactwo totalne, nieraz cały dzień nas nie było, a wieczorem marzyłam o tym, żeby położyć się spać, bo byłam padnięta. Ale nie poddawałam się zmęczeniu i przynajmniej pół godzinki dziennie poświęcałam czytaniu :D Tak więc nazbierało się trochę książek, żeby napisać ich recenzje i będę musiała te zaległości nadrobić.
Wróciłam w piątek, a i wczoraj i dzisiaj mam imprezy. Magiczny czas osiemnastek :D Tak więc to też przyczynia się do średniego wyniku czytelniczego.
Wyjazd ogółem bardzo fajny tylko żałuję, że nie miałam dnia, żeby po prostu poleżeć i się zrelaksować. No, ale w tym roku urlop typowo zwiedzający. Nogi mi odpadają od tego chodzenia, a ręce mam całe w ranach od jeżdżenia na rowerze i kurczowego trzymania kierownicy :P
Niestety minęła też już połowa wakacji. Zostały tylko trzy tygodnie leniuchowania :ccc
Ale na razie postanowiłam się nie martwić i cieszyć, tym, co zostało. Znowu zapowiada się trochę wariacji... Ja nie wiem, jak to możliwe, żeby w wakacje nie znaleźć czasu na odpoczynek :P
Nie przedłużając zapraszam was na podsumowanie minionego miesiąca.
W lipcu przeczytałam:
1. Beata Andrzejczuk - "Pamiętnik nastolatki 9. Julia 2" ; 320 stron
2. Beata Andrzejczuk - "Pamiętnik nastolatki 10. Julia 3" ; 328 stron
3. L.A. Weatherly - "Anioł" ; 400 stron
4. L.A. Weatherly - "Płomień anioła" ; 512 stron
5. L.A. Weatherly - "Zemsta anioła" ; 560 stron
6. Abbi Glines - "O krok za daleko" ; 304 strony
7. Abbi Glines - "Spróbujmy jeszcze raz" ; 336 stron
Tak więc w tym miesiącu przeczytałam 2760 stron, co daje średnio 89 stron dziennie.
Trochę mi się pogorszył wynik od czerwca, ale muszę przyznać, że lipiec był bardziej zwariowany i miałam mniej czasu na czytanie, tak więc nie jest źle.
Na blogu już wkrótce, możliwe nawet, że dzisiaj, pojawią się recenzję trzech książek, które przeczytałam przez ostatni czas.
Do napisania :D