Kot

Kot

sobota, 21 listopada 2015

"Wróć, jeśli pamiętasz"

Hej :* Tak, jak pisałam w ostatnim poście szybko wzięłam się za drugą część "Zostań, jeśli kochasz". Tylko książki, pozwalają mi się oderwać od tego wszystkiego, co dzieje się wokół mnie. Tak więc korzystam z tego, ile mogę, no ale przez brak czasu na wszystko nie jest łatwo.
Tak więc zapraszam na recenzję :D


Mijają trzy lata od wypadku, w którym zginęła cała rodzina Mii.

Adam stał się rozpoznawalnym wszędzie rockmanem. Daje koncerty, jeździ w trasy, udziela wywiadów. Jego życie zmieniło się całkowicie.

Mia natomiast, po operacjach, które przeszła oraz rehabilitacji trafia do Julliard. Rozwija się jej kariera wiolonczelistki. Kończy szkołę w trybie przyspieszonym i staje się znaną wiolonczelistką. Ma swoje recitale. Mimo, że straciła rodziców i brata, postanawia żyć dalej.

Niestety Mia i Adam nie są już razem. Kiedy ich drogi się rozeszły, nagle niespodziewanie Mia zrywa wszystkie kontakty z Adamem.

Kiedy spotykają się znowu, po trzech latach, to w każdym z nich coś się otwiera. Oboje na drugi dzień mają swoje zobowiązania, w różnych kierunkach świata, ale tą noc postanawiają spędzić razem. Wyruszają w podróż po Nowym Jorku. Mia opowiada o mieście i pokazuje Adamowi swoje ulubione miejsca. W trakcie tej podróży, Mia wyjaśnia Adamowi, dlaczego porzuciła go bez słowa. Tłumaczy, że znienawidziła go, za to, że zmusił ją do powrotu.

Czy Mia i Adam będą razem? Czy uda im się odnaleźć miłość? I czy możliwe jest pogodzenie ich karier i uczucia jakie ich połączyło?

O matko, ale przeżywałam tą książkę. Cały czas błagałam, żeby wrócili do siebie.

Muszę powiedzieć, że w tej powieści nie brakuje emocji. Cały czas w moim sercu, kołatały się różne uczucia. Nie spodziewałam się, że tak to się może wszystko skończyć. Czytając naprawdę różne uczucia mną miotały, od śmiechu, po smutek, przez wzruszenie i złość.

Co do pary bohaterów... trochę mnie denerwowali. Jak można było zepsuć, to, co ich łączyło? A Adam? Jak mógł związać się z jakąś inną laską, no jak? Nie mówiąc już o Mii, która tak chamsko się zachowała.

W tej części powieści, w przeciwieństwie do pierwszej, gdzie to Mia opowiadała całą historię, narratorem jest Adam. To on opowiada wszystko. Nie wiem dlaczego, ale wolę, kiedy narratorką jest dziewczyna. Może przez to, że sama jestem kobietą i jakoś mi łatwiej odczuć emocje i przeżycia.

Początek książki był trochę nudnawy. Adam spotkał się z dziennikarką, zrobił rozróbę. Dopiero, kiedy wpadają na siebie z Mią zaczyna się dziać. I dopiero wtedy mnie wciągnęło całkowicie.

Książka, tak jak i pierwsza część, jest godna polecenia. Zakochałam się w niej i zachęcam do przeczytania szczególnie dziewczyny.
Moja ocena 9/10.
Do napisania :D

czwartek, 19 listopada 2015

"Zostań, jeśli kochasz"

Hej :* Tym razem wracam do was szybko i z konkretami :D Dzisiaj czytałam nawet w szkole, przez przyjaciółkę, która mi kazała czytać i spojlerowała, jako, że już tą książkę przeczytała, to musiałam być szybsza od niej. Ale i tak zdradziła koniec. Na szczęście emocje trzymały do samego końca, pomimo spojlera. Chciałam też zapomnieć o wszystkim, bo dzisiejszy dzień obfitował w wrażenia i niemiłe sytuacje, przez które jestem załamana. Także szybko piszę recenzję i biorę się za drugą część, żeby nie rozpamiętywać.

Książka, która dzisiaj trafi pod lupę, to powieść Gayle Forman pt. "Zostań jeśli kochasz".

Mia, siedemnastoletnia uczennica ostatniej klasy liceum, wiedzie normalne życie. Ma cudowną rodzinę, mamę, z którą może porozmawiać o wszystkim, ojca, który ją rozumie i brata, którego uwielbia. Ma pasję, którą jest gra na wiolonczeli. Ma wspaniałą przyjaciółkę, Kim, która jest dopełnieniem jej samej. Rozumieją się doskonale, potrafią się rozśmieszyć i jedna drugą postawić do pionu. Mia ma także wspaniałego chłopaka Adama, który kocha ją całym sercem, a i ona jest w nim bezgranicznie zakochana. Dziewczyna nie może wymarzyć sobie lepszego życia, jest szczęśliwa, otoczona rodziną i przyjaciółmi.

Pewnego dnia idealne życie Mii się rozsypuje. Razem z rodzicami i bratem wybiera się w odwiedziny do dziadków i znajomych rodziców. Nigdy jednak nie docierają do celu. Samochód zostaje stratowany przez ciężarówkę. Rodzice giną na miejscu, ale dzieci walczą o życie, choć w innych szpitalach. Przy Mii jest cała jej rodzina, dziadkowie, ciotki, wujki, kuzyni, ale także Adam i Kim. Przy jej bracie czuwa natomiast znajoma rodziców, która pracuje w szpitalu jako pielęgniarka.

Rodzina wciąż wierzy, że Mia się obudzi. Adam za wszelką cenę chce się dostać do dziewczyny, jednak pielęgniarki mu tego zabraniają. Chłopak jest załamany.

Mia widzi jednak to wszystko, co się dzieje. Po wypadku, chociaż walczy o życie i jej ciało leży na łóżku, to duch unosi się i obserwuje. Przed Mią jest trudny wybór. Powrócić do świata żywych, w którym nie ma już rodziców i brata, ale jest reszta rodziny, czy odejść na zawsze. Dziewczyna obserwuje, to, co się dzieje i jednak skłania się do odejścia.

Czy Mia ostatecznie pożegna się z życiem? Czy zdoła powrócić do świata żywych? I czy miłość jest w stanie pokonać śmierć?

I kolejna książka, która na "Lubimy czytać" wylądowała na półce ulubione. I już mogę też dodać Panią Gayle Forman do ulubionych autorów. Zakochałam się w tej powieści i w autorce. Po prostu cudowny styl pisania, taki lekki, magiczny i można się naprawdę zauroczyć, tym całym światem powieści.

Cała książka składa się z tego, co dzieje się w teraźniejszości, po wypadku i przeplata się zdarzeniami z przeszłości. Mia opisuje jak poznała Adama, jak zaczęli się spotykać, jak urodził się jej brat.

Mia jest bohaterką, którą trudno mi scharakteryzować. Z jednej strony ma dużo przyjaciół, ma chłopaka, otacza się dużą ilością osób. Z drugiej jednak strony, jest samotna. Ze swoją pasją do wiolonczeli, nie pasuje do ojca i chłopaka, w których żyłach płynie rock. Nie jest też podobna do rodziców i brata i przez to także czuje się osamotniona. Bohaterka trochę przypomina mnie samą, dlatego mam do niej słabość. Mimo, że mam przyjaciół, przy nich i przy rodzinie jestem radosna i wesoła, nie zamyka mi się buzia, ale kiedy zostaję sama, to czuję się całkiem inaczej.

Co do Adama, podoba mi się jego wola walki. Mimo, że Mia jest w stanie krytycznym i walczy o nią, o to by powróciła i znów była z nim. Czy mu się to uda? Przeczytajcie, a sami się dowiecie.

Książka porusza do głębi, opowiada o tym, że pomimo ludzi wokół nas jesteśmy samotni. Opowiada o oddaniu, miłości i przyjaźni, takiej prawdziwej.
Polecam ją naprawdę wszystkim, żeby uświadomili sobie, jak krótkie jest życie i że trzeba z niego korzystać, póki nie jest za późno. Pokazuje też, że miłość jest ponadczasowa i nic jej nie zmieni.
Moja ocena 10/10.
Do napisania :D

środa, 18 listopada 2015

"Alicja w Krainie Zombi"

Hej :* Trochę mnie nie było, ale musiałam sobie wszystko pozałatwiać. Wizyty u lekarzy na moje dolegliwości, korki i nie zapominajmy o szkole, z którą wiąże się dużo obowiązków. No, ale jakoś to idzie do przodu byle do świąt :D Już się nie mogę doczekać. Został miesiąc, więc już naprawdę niedługo, ale ja i tak chcę je już! No i przy życiu trzymają mnie jeszcze dwa wydarzenia. A właściwie dwa filmy. Pierwszy to ostatnia część mojej ukochanej serii "Igrzyska śmierci. Kosogłos" część 2. Bardzo mnie ciekawi, jak przygody Katniss zostaną przedstawione na ekranie. Drugi film to kontynuacja "Listów do M", "Listy do M 2" :D Zakochałam się w pierwszej części i muszę zobaczyć, jak to będzie w drugiej. Także mam ambitne plany na najbliższy czas, a mianowicie iść do kina :D
Dalej nie mogę pozbyć się też stresu związanego z próbną maturą. Mam nadzieję, że jakoś to będzie...

A ja przychodzę do was dzisiaj z recenzją książki Geny Showalter "Alicja w Krainie Zombi".
Alicja, mogłoby się wydawać, jest normalną nastolatką. Ale za sprawą swojego ojca, nie jest normalna. Nie może wychodzić z domu po zmroku. Jej ojciec bowiem widzi coś, czego nikt inny nie widzi. Dziewczyna nie wierzy mu i uważa go za dziwaka. Za to bardzo kocha matkę i ubóstwia siostrę, Emmę. Alicję denerwuje to, że matka tak się podporządkowuje ojcu, a jemu ma za złe, że nie może prowadzić normalnego życia.
Jednak pewnego dnia Alicja sprzeciwia się rodzicom.
W dniu urodzin Alicji, Emma prosi siostrę, by ta wstawiła się u rodziców, żeby pozwolili jej iść na przedstawienie, w którym ma wystąpić. Alicja szantażuje matkę i ta pod presją przekonuje męża i całą rodziną idą na przedstawienie Emmy.
Kiedy wracają do domu zostają zaatakowani przez zombi. W wypadku giną wszyscy oprócz Alicji.

Gdy dziewczyna budzi się w szpitalu, dowiaduje się, że straciła rodzinę. Jest załamana, obwinia się za wypadek. Zarzuca sobie, że gdyby nie jej prośby, nic by się nikomu nie stało. Załamałaby się całkiem, gdyby nie dziewczyna, którą poznaje w szpitalu, Kat. Jest w niej tyle optymizmu, że zaraża nim Alicję. Dziewczyny zaprzyjaźniają się.

Po tych traumatycznych wydarzeniach, Alicja, już jako Ali przeprowadza się do dziadków. Tym sposobem trafia do tej samej szkoły, co Kat, i tam dzięki niej zyskuje trzy nowe przyjaciółki.
W szkole spotyka także Cole'a i jego przyjaciół, którzy zachowują się nietypowo. Pierwsze spotkanie Cole'a i Ali jest bardzo dziwne. Oboje doświadczają wizji, w której się całują. Chcą to sobie wyjaśnić, lecz żadne z nich nie wie, co tak naprawdę było tego przyczyną.

Ali poznaje Cole'a i jego przyjaciół coraz bliżej. Okazuje się, że są zabójcami zombi i to, to jest ich głównym zajęciem. Walczą też z grupą, która eksperymentuje na zombi, ożywiając je. Ali decyduje przyłączyć się do nich. Rozpoczyna szkolenie pod okiem Cole'a. Rodzi się między nimi uczucie. Oboje też doświadczają codziennych wizji. Każdego dnia, kiedy ich spojrzenia łączą się pierwszy raz, właśnie tego doświadczają. Ciągle próbują znaleźć tego przyczynę, jednak wciąż nie mogą dojść co się z nimi dzieje.

Zombi jednak nie śpią. Są aktywne częściej niż normalnie, a grupa wciąż traci członków w walce. Nie potrafią rozszyfrować, co się dzieje. Jednak kiedy Emma ujawnia się Ali i zdradza, co tak naprawdę się dzieje, dziewczyna doznaje szoku.

Czy Ali, jej przyjaciele i dziadkowie są bezpieczni? Czy zabójcom uda pokonać się zombi? I czy Ali i Cole będą razem, żyć długo i szczęśliwie?

Kolejna książka, w której się zakochałam, i którą pokochałam całym sercem. Muszę kupić kolejne dwie części, bo oszaleję. Książka po prostu jest genialna. Wciąga i połyka w całości.

Bardzo podoba mi się relacja Cole'a i Ali. Nie jest przesadzona. Nie lubię, kiedy ta miłość jest za bardzo... no taka niesmaczna. Że się tylko obściskują i tylko to jest pokazane. Nie cierpię tego. Tu jest pokazana walka dobra ze złem. I to na niej skupia się wszystko. Miłość jest w tle i jest tak bardzo słodka. Podoba mi się też to, jak Ali podnosi się z załamania, żeby robić coś dobrego. I robi to nie tylko dla siebie, robi to też dla ojca.

Ali jako bohaterka jest bardzo pozytywną postacią. Polubiłam ją i ma do niej sentyment. To, jak traktuje swoje przyjaciółki przywodzi mi na myśl mnie samą. Jest oddana, można jej zaufać i zawsze jest. Wyczuła, że coś się dzieje z Kat i drążyła dopóki się nie dowiedziała. Kat też bardzo polubiłam. Ten jej optymizm i jej teksty po prostu rozwalają.

A co do Cole'a, to po prostu cudowny facet. Nie podobają mi się faceci, którzy teraz chodzą po ziemi. Tacy lalusie. Nie cierpię takich chłopców. Dla mnie facet jest taki jak Cole. Mocny, silny, odpowiedzialny, do niczego nie zmusza, można czuć się przy nim bezpiecznie, nie jest nachalny. No po prostu aż chce się przytulać :D

Całokształt książki był cudowny i chyba nie jestem w stanie znaleźć tu czegoś co by mi nie odpowiadało. Dlatego polecam ją wszystkim spragnionym wrażeń, przeżyć i silnych emocji.
Moja ocena 10/10.
Do napisania :D

piątek, 13 listopada 2015

"Na zawsze"

Hej :* Dzisiaj w końcu mogę sobie na luzie dodać recenzje, bo jutro idziemy do kina, a i trochę mniej już tych sprawdzianów mam, tak więc mogę odetchnąć. Przede mną widmo próbnej matury, no ale do niej nie dam rady się za specjalnie przygotować. Mam nadzieję, że uda mi się to napisać, nie oszalawszy wcześniej.
Ale nie będę was zanudzać, zapraszam na recenzję.

"Na zawsze" to powieść autorstwa Sandi Lynn.
Ellery Lane to dwudziestotrzyletnia kobieta, która wiele w życiu przeszła. Mając sześć lat zmarła jej mama. Jej tata, popadł po tym w alkoholizm. Kiedy Ellery miała szesnaście lat zdiagnozowano u niej raka. Dziewczyna po diagnozie próbuje popełnić samobójstwo, jednak udaje się ją uratować. Ellery zostaje wyleczona, lecz kiedy kończy osiemnaście lat los, kolejny raz nie jest dla niej łaskawy. Umiera jej tata. Dziewczyna idzie na studia i poznaje tam chłopaka, Kayle'a. Są ze sobą cztery lata, kiedy chłopak zrywa z Ellery. Dziewczyna jest załamana. Jedynym jej wsparciem jest jej przyjaciółka, Peyton. Dziewczyna odnajduje też zapomnienie w malarstwie. Jest bardzo utalentowaną artystką i ma możliwość dostania pracy w galerii, w której mogłaby sprzedawać swoje obrazy.

Connor Black to ponad trzydziestoletni milioner. Odziedziczył firmę po ojcu. Niczego mu nie brakuje. Kobiety ma tylko na jedną noc. Nie przejmuje się nikim i niczym. Ma też pewną tajemnicę, o której nikt nie wie.

Ellery i Connor spotykają się w klubie, do którego zabrała Ellery, Peyton. Connor wychodzi stamtąd pijany, a dobre serce Ellery nie pozwala jej go zostawić. Dziewczyna odwozi go do domu i w ten sposób zaczyna się ich znajomość. Chłopak z dziewczyną, co chwilę na siebie wpadają, a Connor wciąż zaprasza gdzieś Ellery. Ona jednak nie ułatwia mu tej znajomości, wręcz przeciwnie. Mimo to, coraz bardziej zaczynają się od siebie uzależniać.

Czy Connor i Ellery pomimo, różnych przeżyć będą razem? I czy jedna tajemnica może wszystko zniszczyć?

Muszę szczerze powiedzieć, że zakochałam się w tej powieści. Przeczytałam ją w kilka godzin. Nie mogłam oderwać się od przygód Ellery i Connora. Bardzo ciekawiło mnie, jak dalej potoczą się ich losy i muszę przyznać, że w sumie byłam zaskoczona. Przed przeczytaniem wnioskowałam, że to Connor może wszystko zniszczyć, a tu jednak okazuje się całkiem inaczej.

Co do głównej bohaterki. Szczerze powiedziawszy mam mieszane uczucia. Na początku bardzo mi się podobała. Podobała mi się jej osobowość. To, że nie daje się tak łatwo zbyć i wpędzić w poczucie winy. To, że nie jest łatwą panienką, że byle słówko Connora, nie jest w stanie sprawić, że ona będzie na każde jego skinięcie. Podobał mi się też jej charakter. I to jaka była w stosunku do Connora. Potrafiła postawić na swoim i nie była bezbronną, małą kobietką, tylko pełną odwagi i hartu ducha kobietą, która idzie z podniesioną głową i mimo, że czasami los rzuca kłody pod nogi i gdzieś w środku się rozsypuje, to nie daje tego po sobie poznać.
Jednak później jest całkiem inna. Zmienia się, może pod wpływem przeżyć, nie wiem, ale ta zmiana nie podoba mi się. Jest to niestety zmiana na gorsze. Kłamie, jest sfrustrowana, nie podejmuje żadnych działań, biernie bierze udział w swoim życiu. Wszystko, co najpiękniejsze, niszczy swoimi fochami i jakimiś dziwnymi gierkami. Muszę przyznać, że w niektórych momentach, byłam na nią naprawdę wściekła.

Connor... Cóż mogę o nim powiedzieć? No ideał mężczyzny, przynajmniej jak dla mnie. Przystojny, bogaty, a co najważniejsze z poczuciem humoru, walczy o swoje, uczciwy, kochający, można czuć się przy nim bezpiecznie. Jest też trochę arogancki i taki... jakby to określić, trochę chamski. Ale to mi się podoba w facetach najbardziej, że są tacy właśnie niegrzeczni.

Tak więc podsumowując książka cudowna i polecam ją wszystkim dziewczynom, bo wydaje mi się, że facetów ona nie zainteresuje. Wzrusza, porusza i pokazuje, że przeznaczenie i prawdziwa miłość istnieją naprawdę.
Moja ocena 9/10.
Tu mogę się tylko przyczepić do tej niezbyt fajnej metamorfozy głównej bohaterki.
Do napisania :D

niedziela, 8 listopada 2015

"Jedna chwila"

Hej :* Znowu dwa posty jednego dnia, no ale tak jakoś wychodzi.

"Jedna chwila" to powieść stworzona przez Sarah Rayner.

Lou, jak co dzień jedzie pociągiem do pracy. Podczas podróży obserwuję współpasażerów. W pewnej chwili mężczyzna, który siedzi obok z żoną traci przytomność. Jego żona wpada w przerażenie, a Lou rzuca się na pomoc. Jednak nie udaje już się go nikomu uratować. Mężczyzna umiera.

Anna jedzie tym samym pociągiem kilka przedziałów dalej. Nie wie, jaki dramat rozgrywa się w tym samym pociągu.

Lou i Anna spotykają się, kiedy zmuszone są wsiąść na dworcu do jednej taksówki. Lou opowiada Annie, co wydarzyło się w pociągu.

Karen, żona zmarłego, nie może uwierzyć w to, co się stało. Kobieta jest w szoku, obwinia się o wszystko. Najbardziej boi się, jak zareagują na to dzieci, pięcioletni Luke i trzyletnia Molly. Nie wie, co ma zrobić w tej sytuacji, więc dzwoni do swojej przyjaciółki Anny, prosząc ją o pomoc.

Okazuje się, że to Anna, którą poznała Lou, jest przyjaciółką Karen. Kobieta mówi Lou, kim był mężczyzna w pociągu.

Losy trzech kobiet w tym miejscu się stykają. Każda ma swoje życie, swoje problemy. Lou jest kobietą po trzydziestce pracującą z trudną młodzieżą. Jest lesbijką, ale nikt o tym nie wie.
Anna nie jest szczęśliwa w związku. Jej partner Steve jest alkoholikiem, a Annie przeszkadza takie życie. Karen natomiast boryka się z problemami, po śmierci męża.
Kobiety zaprzyjaźniają się ze sobą. Lou, jako psycholog pomaga Annie i Karen. Sama także dochodzi do wniosku, że nie odpowiada jej życie, jakie prowadzi.


Czy kobiety znajdą sens swojego życia? I czy ta przyjaźń im w tym pomoże?

Cóż mogę powiedzieć? Książka mnie zafascynował i urzekła. No po prostu towarzyszyła jej taka jakaś... magia? Chyba tak. No po prostu cudo.

Bardzo było mi szkoda Karen i jej zmarłego męża. Nie potrafię sobie wyobrazić takiej straty. Ale Karen się nie poddała i to mi się w niej najbardziej podoba. Że jest twarda i mimo, że brakuje jej męża, czuje się, jakby jej ktoś wyrwał połowę serca, to się nie poddaje. Organizuje pogrzeb, załatwia wszystkie sprawy, które mieli z mężem do załatwienia, pociesza teściową i opiekuje się dziećmi, które mało co z tego rozumieją i tęsknią za tatą. Tak bardzo mi było szkoda tych maluszków.

Anna zaś choć była zorganizowana, to była z tym Stevem. Na tak mądrą kobietę, tu nie popisała się inteligencją. Jak można tak bezmyślnie tkwić w związku bez przyszłości?

Co do Lou, to była bardzo tchórzliwa. Nie przyznawała się matce do swojej orientacji i przez to nie mogła ułożyć sobie życia. W ogóle za bardzo była pod jej wpływem.

Ale przyjaźń, która połączyła kobiety i jej siła jest nie do przezwyciężenia. Są razem w stanie pokonać wszystkie problemy.

Powieść bardzo mi się spodobała, chociaż nie sądziłam, że aż tak. Dlatego polecam ją przede wszystkim kobietom. Żeby doceniły swoje przyjaciółki, za to, że są. I żeby też doceniły swoje życie. Ta historia pokazuje, że powinniśmy się cieszyć każdą chwilą, bo nagle może tego już nie być. Może się okazać, że całe nasze życie legło w gruzach.
Moja ocena 9/10.
Do napisania :D

sobota, 7 listopada 2015

"Mroczny anioł"

Hej :* Wracam do was z kolejną recenzją. Powinna się pojawić dwa dni temu, ale źle się czuję i powiem szczerze, nie mam siły na pisanie. No ale trzeba to nadrobić, bo w końcu nie mogę zaniedbywać swojej własnej strony :D

"Mroczny anioł" to książka autorstwa Eden Maguire.

Tania to młoda dziewczyna. Mieszka wraz z rodzicami. Prowadzi normalne życie. Ma dwie oddane i kochane przyjaciółki Holly i Grace oraz najlepszego pod słońcem chłopaka, Orlanda. Tworzą najlepszą paczkę wraz z Aaronem, chłopakiem Holly i Judem, chłopakiem Grace. W szóstkę są nierozłączni, uwielbiają razem spędzać czas.

Tania jednak nie jest do końca szczęśliwa, bo co noc, śni jej się koszmar, w którym płonie w pożarze. Podejrzewa, że to przez miejsce, w którym mieszkają, gdyż wie, że kilka lat wcześniej zginęła tam, właśnie w pożarze, rodzina. Małżeństwo z małą córeczką.
Tania jednak stara się to wyprzeć ze swojego umysłu.

Pewnego dnia, całą szóstką wybierają się na imprezę do znanego piosenkarza, Zorana. Mężczyzna przerwał karierę przez wypadek, w którym ledwie uszedł z życiem. Teraz osiadł w małym miasteczku i próbuje wkraść się w łaski mieszkańców.

Na imprezę docierają w końcu tylko we czwórkę, Tania, Grace, Holly i Aaron. Aaron, po kłótni z Holly, wraca do domu i tylko dziewczyny zostają na przyjęciu. Podczas imprezy przyjaciółki poznają Zorana oraz jego pomocników, Daniela, Ezrę i Cristal. Potem wszystko wymyka się im z pod kontroli. Na drugi dzień nie wiedzą, co robiły, jak wróciły do domu i co się w ogóle działo. Przerażone, dochodzą do wniosku, że ktoś musiał dać im pigułkę gwałtu.

To dopiero początek dziwnych wydarzeń. Grace i Jude zostają w posiadłości Zorana i zachowują się, jak po praniu mózgu. Tania za wszelką cenę próbuje uratować przyjaciół i dowiedzieć się, kim naprawdę są mieszkańcy tego domu. Nie jest jej łatwo, gdyż sama czuje dziwny pociąg do Daniela. Nie pomaga jej też to, że Orlando, Holly i Aaron jej nie wierzą, więc jest zmuszona do walki w pojedynkę. Jednak niespodziewanie pojawia się nowy sojusznik, Maia. Dziewczyna dzięki niej znajduję siłę do walki.

Kim jest tajemnicza Maia? I czy Tania uratuje przyjaciół z łap Zorana?

Dla mnie książka jak najbardziej cudowna. Uwielbiam powieści fantasy i ta książka całkowicie tu pasuje. Podoba mi się mroczność, tajemniczość i groza, które tu panują. Czytając w mojej głowie było tylko jedno pytanie, "Co dalej?".

Nie jest to książka, romans. Pomimo, że jest tu pokazana miłość, Grace i Jude'a, Holly i Aarona oraz Tanii i Orlanda, to nie jest tak, jak w wielu książkach, które czytałam, że pojawia się nowa osoba, w której bohaterka albo bohater się zakochują. Tu jest pokazane, jak siłą, te miłości są rozrywane, jak ludzie Zorana chcą je zniszczyć. Podoba mi się to, ponieważ rzadko się trafia na takie książki, żeby miłość była bezwarunkowa i nikt nie był w stanie jej zniszczyć ostatecznie. I nie ma głupiego wahania się i kluczenia między mężczyznami, bądź kobietami np. tak jak w "Pamiętnikach wampirów". Elena cały czas jest rozdarta pomiędzy Damonem, a Stefano. Tu jest po prostu pokazane, jak przemocą są zmuszeni do odsunięcia się od ukochanej osoby.

Podoba mi się postać Tani. Jej determinacja do uratowania przyjaciół. Mimo swojego strachu, nie poddaje się i odkrywa tajemnice Zorana. Zapuszcza się do jego posiadłości mimo, że sama może tam zostać już na zawsze.

Powieść w całości jest fantastyczna, ale muszę przyznać, że przez początek trudno było mi przebrnąć. Dopiero pod koniec akcja się rozkręca i dzieją się różne rzeczy, przez co nie można się oderwać.

Polecam tą książkę wszystkim tym, którzy lubią książki fantasy. I nie zniechęcajcie się na początku. Przebrnijcie przez to, a potem będzie już tylko lepiej ;)
Moja ocena 8/10.
Do napisania :D

wtorek, 3 listopada 2015

"Papierowe marzenia"

Hej :* Jak obiecałam, że recenzja wkrótce się pojawi, to słowa dotrzymuję. Miało to być jutro, ale w sumie, dlaczego nie teraz? Tak więc zapraszam was do przeczytania recenzji.

"Papierowe marzenia" Richarda Paula Evansa, to powieść o otrzymywaniu drugiej szansy.
Luke był normalnym chłopakiem. Miał kochającego ojca, skończył studia i przygotowywał się do przejęcia firmy rodzinnej po ojcu. Jednak ojciec w ostatniej chwili zmienia zdanie. Pragnie, by syn, zanim przyjmie na siebie to wszystko, spróbował innego życia, niż to, które zna. Wysyła go na jeszcze jedne studia, aby tam posmakował życia, z dala od domu.
Na początku Luke opiera się, jednak później daje się przekonać. Zaczyna studia i tam poznaje Candace, dziewczynę, która od razu wpada mu w oko. Zaprzyjaźniają się, a potem zostają parą. Candace, wprowadza Luke'a w krąg swoich znajomych, dwóch dziewczyn i trzech chłopaków. Każdy z nich jest inny, lecz to ich ze sobą łączy. Z czasem ich krąg zacieśnia się jeszcze bardziej. Luke myśli, że znalazł prawdziwych przyjaciół i wymarzoną kobietę. Na ich rzecz prawie całkowicie traci kontakt z ojcem, który bardzo to przeżywa.
Pewnego dnia, jeden z nich, James, ma wypadek, w którym ginie. Przyjaciele są w żałobie. Dzięki całej sytuacji uświadamiają sobie, jakie życie jest kruche. Luke razem z dziewczyną i trójką przyjaciół wyrusza na podróż dookoła świata. Jednak kłóci się o nią z ojcem i przez to zrywa z nim jakikolwiek kontakt. Mając dużo pieniędzy podróżują po różnych krajach. Szybko okazuje się, że tylko Luke ich wszystkich utrzymuje. Kiedy jednak dostrzega, że tamci go wykorzystują, jest już za późno. Staje się bankrutem, zupełnie sam w obcym mieście, nie mając nawet pieniędzy na powrót do domu. Szybko stacza się na samo dno i staje się bezdomnym. W ostatniej chwili ratuje go pewien mężczyzna. Daje mu pracę, ubranie i mieszkanie. Luke uświadamia sobie, co jest naprawdę ważne i jest bardzo wdzięczny przyjacielowi, że ten mu to uświadomił.
W pracy poznaje tajemniczą kobietę, która go intryguje. Ta jednak jest niedostępna. Zdaje się nikogo nie zauważać.
Luke'a gnębi to, że nie może dotrzeć i pomóc koleżance, jak i to, że stracił ojca.
Czy Luke odnajdzie radość życia? I czy przeżyje je tak, jak zaplanował mu je ojciec z pełną rodziną i dobrą pracą?

Powieść jest bardzo fajna. Jest tu ukazane wiele wartości, które są w życiu ważne, a nie zawsze je dostrzegamy.
Powieść jest przeniesieniem w dzisiejsze czasy opowieści o synu marnotrawnym. Jest jej idealnym odzwierciedleniem.
Luke na początku był w porządku. Potem, kiedy wpadł w złe towarzystwo, bardzo się zmienił. Czytając, nie mogłam uwierzyć, że tak się daje wykorzystywać. Ja nawet małych sum nie pożyczam, a co dopiero tyle tysięcy. Został po prostu oszukany, ale na swoje życzenie. Jego dziewczyna też okazała się nic nie warta. Kiedy Luke stracił wszystkie pieniądze, po prostu od niego odeszła.
Cała książka jest fantastyczna. Fajnie i szybko się ją czyta, wciąga, bawi i wzrusza. Nie mogłam się oderwać. No i przede wszystkim ma morał. I to wydaje mi się najważniejsze w jakiejkolwiek książce. Żeby miała swoje przesłanie.
Polecam ją tym, którzy chcą po prostu sobie coś poczytać. No i dla tych, dla których liczą się tylko pieniądze i zabawa, a nie to, co się w życiu najbardziej liczy.
Moja ocena 7/10.
Do napisania :D

Podsumowanie października

Hej :* Właśnie dzisiaj przeglądając inne blogi zauważyłam podsumowania października i sobie o nim przypomniałam. Przez to zamieszanie jakoś tak w ogóle wyleciało mi to z głowy. Wczoraj było Wszystkich Świętych, więc nawet nie miałabym jak dodać posta. Przez to znowu czuję się fatalnie. Niedoleczona poszłam na cmentarze i przeziębienie wróciło, chociaż już nie tak bardzo jak ostatnio.
Dzięki mojej chorobie i depresji, która mnie ostatnio dopadła, to ten miesiąc pod względem czytelniczym wypadł fantastycznie. Nie mogłam uwierzyć, że pomimo szkoły, tak dobrze mi poszło.
W październiku przeczytałam:
1. Antonina Kozłowska - "Kukułka" ; 288 stron
2. Katarzyna Michalak - "Sklep z niespodzianką. Adela" ; 288 stron
3. Katarzyna Michalak - "Sklepik z niespodzianką. Lidka" ; 272 strony
4. Cecelia Ahern - "Dziękuję za wspomnienia" ; 320 stron
5. Katarzyna Michalak - "Rok w Poziomce" ; 310 stron
6. Kristin Hannah - "Zimowy ogród" ; 368 stron
7. Katarzyna Michalak - "Wiśniowy dworek" ; 312 stron
8. Magdalena Witkiewicz - "Pierwsza na liście" ; 345 stron
9. Katarzyna Michalak - "W imię miłości" ; 280 stron
10. Liliana Fabisińska - "Córeczka" ; 320 stron
11. Rebecca Winters - "Fundusz małżeński" ; 448 stron
12. Elizabeth Berg - "Zdarzyła się miłość" ; 368 stron
13. Cecelia Ahern - "Sto imion" ; 448 stron
14. Richard Paul Evans - "Papierowe marzenia" ; 304 strony - recenzja już wkrótce na blogu
Tak więc w tym miesiącu przeczytałam 4671 stron, co daje średnio 151 stron.
Najlepsza książka:
Większość mi się podobała, ale za serce najbardziej chwyciła mnie powieść Kristin Hannah "Zimowy ogród".
Najgorsza książka:
Tu nie mam problemu ze wskazaniem. "Zdarzyła się miłość" Elizabeth Berg.
Już dawno nie miałam tak genialnego wyniku. Jak zobaczyłam to wszystko, to aż zwątpiłam. Pomimo nauki znajduję czas, żeby oddać się mojemu ulubionemu zajęciu. Mam nadzieję, że w listopadzie będzie podobnie, zważając na to, że nadeszły zimne i ciemne jesienne wieczory.
A u was jak z czytelniczym wynikiem w październiku?
Do napisania :D