Oto kolejna recenzja.
Czterdziesta piąta z 52:
Kolejna część PN i tym razem już ostatnia. Ostatnia tylko do listopada, bo potem wychodzi czwarta część Julki :DZaczyna się trzecia klasa, a więc zbliżają się egzaminy. Trzeba przysiąść do nauki.
Tajemnicza dziewczyna, która kręciła się koło Eliasza, okazuje się być jego siostrą. Julka cieszy się, bo dziewczyna nie jest dla niej zagrożeniem. Poznaje także rodziców Eliasza, którzy okazują się bardzo miłymi ludźmi.
Do klasy Julki dochodzą siostry bliźniaczki Julita i Martyna. Dziewczyny zaprzyjaźniają się z Kasią, Julką i Pauliną i w ten sposób w pięć zaczynają spędzać coraz więcej czasu i zwierzać się sobie. Mogą liczyć na siebie w każdej chwili.
Julka oprócz czterech wspaniałych przyjaciółek, może liczyć na Eliasza i, jak zwykle, Natkę i Maksyma. Są oni zawsze z nią, pomagają, doradzają i nie pozwalają jej być smutnej.
Julka tęskni za swoją podopieczną Alą. Nie może pogodzić się z tym, że nie ma z dziewczynką kontaktu. Odchodzi ze stowarzyszenia bojąc się, że do kolejnego podopiecznego przywiąże się tak samo jak do Ali i znowu nie będzie sobie mogła z tym poradzić. Jednak Maksym chcąc pomóc kuzynce, przywozi do niej Małą i zaczynają się regularnie spotykać, ku uciesze zarówno Julki jak i Ali.
Jednak nie wszystko układa się dobrze. Koło Eliasza zaczyna kręcić się Magdalena, nowa wolontariuszka w stowarzyszeniu, której Eliasz jest koordynatorem. Kiedy Julka widzi jak przytulają się czuje się zraniona. Dodatkowo Kinga, siostra Eliasza, miesza jej w głowie sugerując, że nie jest dość dobra dla jej brata. Julka, pod wpływem tych wydarzeń, zrywa z Eliaszem.
Dziewczyna nie wie, czy podjęła słuszną decyzję. I chodź po rozmowach z przyjaciółkami oraz Natką i Maksymem, którzy nakłaniają ją, by porozmawiała z Eliaszem, Julka postanawia nie robić tego.
Mimo to nie potrafi się tak do końca odsunąć od Eliasza, a i chłopak nie odpuszcza.
Muszę przyznać, że ta część podobała mi się jeszcze bardziej od poprzednich. Może to ma związek z tym, że Julka z każdą częścią dorasta i jest coraz bliżej mojego wieku?
Koniec jest przecudowny, że aż trudno pozostać na niego obojętnym :3
Jak zwykle są historie smutne i wesołe.
No i zawsze mogę liczyć na niezawodnych, Maksyma, Natalię, Zuzę i Witosza :D
Uwielbiam też małą Alę. Jest po prostu przekochana. Nie dość, że niezwykle mądra jak na swój wiek, to jeszcze słodka. A jej teksty po prostu rozwalają. Ma osiem lat, a mówi tak, jakby była dorosła.
Bardzo podobają mi się te książki chociaż muszę przyznać, że mam wrażenie, że Julka cały czas cierpi. Nawet jak jest szczęśliwa to gdzieś w głębi ma jakiś smutek, który cały czas jej towarzyszy.
Nie wiem dlaczego tak jest nie mniej, nie umniejsza to doskonałości tych książek.
A więc zachęcam do czytania i dzielenia się swoim zdaniem na ich temat :D
Do napisania ;)



Brak komentarzy:
Prześlij komentarz